
یکی از مشکلات بالا رفتن سن ازدواج در دختران و مجرد ماندن آنها، حیاء دختران در بیان نیازشان به خانواده است. در روایات دو نوع حیاء داریم که پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند: «حيا دو گونه است: حياء عقل و حياء حماقت، حياء عقل، علم است و حياء حماقت، نادانى است.»(کافی، ج2، ص106) پس این حیاء که به ضرر دختران در بیان نیاز آنها باشد حیاء عقلانی نیست.
لذا حیایی که مانع گفتن حق و حقیقت باشد در روایات مذمت شده است و امام علی(علیه السلام) در این رابطه فرمودند: «كسی که از گفتن حرف حق خجالت بکشد، آدم احمقی است.» (غرر الحکم، ص70) در واقع منظور از این حماقت همان ضرر و ظلم هایی است که انسان در اثر نگفتن حق به خودش وارد میکند.
مثلا دختران جامعه ما که نیاز به ازدواج دارند و بسیاری هم از سن ازدواج گذشته اند، در بعضی موارد هم مجبور به گناه می شوند، اما نمی توانند نیاز خود را حتی در خانواده اعلام کنند، زیرا مهارت گفتن نیازشان -که عدم پاسخ به آن مساوی با گناه است- به آنها آموزش داده نشده است. خانواده هم تلاشی برای از بین بردن این حیاء نابجا نکرده است و ما شاهد افزایش دختران مجرد در کشورمان هستیم.
پی نوشت:
كلينى، محمد بن يعقوب ، الكافي، ناشر: دار الكتب الإسلامية، مكان چاپ: تهران ، ج2، ص106.
عبد الواحد بن محمد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم ، تميمى آمدى، ناشر: دفتر تبليغات ، مكان چاپ: قم ، ص 70.