ترک شغل به خاطر ایمان!

«...من در تهران شغل آرایشگری و ریش تراشی دارم و هیچ شغل دیگری ندارم لذا تقاضا دارم اجازه دهید در شغل خود باقی باشم». آیه الله العظمی بروجردی با غضب فرمودند: چطور اجازه دهم کسب حرام نمایی؟ خدا برای بندگان خود از راه حلال ضمانت روزی نموده و اگر تو معتقد به او می باشی کسب حرام خویش را رها کن تا او برای تو وسیله ارتزاق حلال فراهم آورد. از محضر ایشان با دلی شکسته و گریان برگشتم و در فکر فرو رفتم که باید چه کنم؟ چون وارد تهران شدم مغازه را باز نکردم و به خانواده خود گفتم اگر همه از گرسنگی جان بدهیم دیگر من مغازه را باز نخواهم کرد. زیرا آقا فرمودند این شغل حرام است. چند روز به تلخی زندگی کردم و بر سرزنش های خانواده صبر کردم تا اینکه روزی از خانه بیرون آمدم و در بازار گردش می کردم یکی از رفقای فرش فروش که از داستان من با خبر بود مرا صدا زد و گفت:من این قطعه فرش بزرگ را به تو می دهم تا آن را بفروشی، شاید خداوند وسیله ای فراهم آورد و مشتری را برساند و تو حق المضاربه آن را بگیری. من قبول کردم و فرش را بعد از مدتی فروختم و حقی هم به من داد و فردا رفتم به همان نحو فرش دیگری را بردم و فروختم تا اینکه رفیقم گفت: بهتر است بروی و مغازه خود را فرش فروشی کنی. فورا قبول کردم و به طرف مغازه رفتم و پس از مرتب کردن مغازه آنجا را تبدیل به فرش فروشی کردم. یک سال است که مشغول فرش فروشی ام. زندگی ام از هرجهت مرتب شده و با عنوان بهتری زندگی می کنم. آمده ام خدمت آقا برسم و از راهنمایی ایشان تشکر نمایم و خمس اموالم را هم آورده ام. [منبع: یبایی مردان، زهرا توکلیان، انتشارت قاف، مشهد، 1384، ص196]